Geplaatst in angst, dood, Doodsangst, ongeloof, ouders, rouwproces, sterfgeval, verdriet

Alweer 3 jaar geleden….

 

Ik werd vroeg in de ochtend gebeld door mijn oudste broer…..ik weet het nog precies, het was zes uur in de ochtend…..ik was net wakker en zou die dag naar mijn werk gaan……..ik schrok en dacht zal het over Ma gaan……ze was erg slecht afgelopen week…..we hielden elkaar (mijn broers en zussen) op de hoogte via de mail….na ieder gepland bezoek aan onze zieke pa en zieke ma…..zal het nu helemaal niet goed gaan…..worden we opgetrommeld….zal ma weer opgenomen zijn…..

Hallo Annemiek….ik heb geen fijn bericht op deze vroege ochtend…..mijn hart klopte wild….het zal toch niet….zal ma overleden zijn?……Ik heb geen fijn bericht Annemiek, ik bel je om te vertellen dat pa vannacht is overleden….

Het is alweer 3 jaar geleden dat ik dit vreselijke bericht kreeg….wat gaat de tijd toch snel…..het lijkt zo kort geleden…..vergeten doe ik het nooit, ik weet nog heel goed wat er op die dag van dit bericht met me gebeurde….je komt in een malle molen terecht van ongeloof en heftig verdriet, het met elkaar huilen en lachen. het regelen van een begravenis en alles wat daar om heen geregeld moet worden………daarna ging de zorg verder voor onze zieke moeder……zij miste haar man vreselijk, wat wil je na 59 jaar huwelijk……..en 8 weken later…….na 2 beenamputaties en heel veel pijn……gebeurde hetzelfde met mijn moeder……nu waren pa en ma gelukkig weer samen…….en daarna begon voor mij, en mijn 7 broers en 3 zussen het rouwproces…..

Beide sterfdagen zullen ieder jaar in mijn agenda blijven staan om  deze dagen te herdenken…..en  dat je wederom tot de conclusie komt dat je je ouders altijd zal blijven missen…..

Geplaatst in Doodsangst, spinsel, Werk en zo.....

BHV-oefening op werk…

Hij of zij komt weer vanmiddag…er wordt weer een oefening gehouden….ik loop als facilitair medewerker dagelijks meerdere keren door het pand…ik ben al op mijn hoede…straks ineens kom ik hem of haar tegen….en dan schrik ik me weer een hoedje…bloederige taferelen zal ik aanschouwen….iemand die van de trap is gevallen met een vreselijke beenbreuk….of iemand lijkwit hangend over een tafel…..diverse hoofdwonden….een bloedspoor op de grond…..

Ons Lotus slachtoffer is weer binnen…..

Geplaatst in Doodsangst, Heel veel houden van....

Knikkende knieen….

Vanochtend 10.05 uur, met knikkende knieen ging ik de trap af, en ik liet mijn man achter op het dak….

Gisteren; Onze dakkapel met kunststof kozijn was aan een wasbeurt toe….ik wilde de ramen binnen en buiten zemen. Dat is zo handig met de naar binnendraaiende ramen….maar ik schrok van de buitenzijde…..die was smeriger dan ik dacht….dus manlief opgetrommeld ….die is het gewent om dagelijks….het dak op te gaan…..Miek ik doe eerst de buitenkant, inclusief het kozijn aan de buitenzijde….en dan mag jij op het toneel verschijnen om de ramen aan beide zijde te doen….

Zo gezegd, zo gedaan en vanochtend vroeg toog manlief met emmer en sopje naar de zolder……Ik hing ondertussen nog snel en wasje op….Miek, ben je er nog?….wil je de emmer aangeven…..ja natuurlijk dat doe ik wel even…..ik geef de emmer aan…. en ik zie dat hij een aantal dakpannen heeft weggehaald…..om vastigheid te hebben bij zijn schoonmaakklus….zoals altijd vindt ik doodeng om mijn man te zien lopen op de dakpannen…..”doe je voorzichtig, kijk uit”…..”Miek, donder op naar benee”…..

Met knikkende knieen ben ik uiteraard heel snel naar benee gegaan……ik kan er echt niet tegen in gedachten zie ik hem een doods smak van een paar meter naar benee maken….Dus ik heb de fiets gepakt voor een paar boodschapjes……en heb mijn man achtergelaten op het dak…….