Geplaatst in dood, ervaring, familie, gedachtte, kind zijn, licht, ouders, rouwproces, sterkte, vrede

Allerzielen…

naamloos

Morgen is het Allerzielen een gedenkdag van de Rooms Katholieke kerk, op deze dag herdenken we alle overleden gelovigen.

Er wordt tijdens de kerkdienst gebeden voor de overledenen, daarbij hoort ook een bezoek aan het kerkhof waarbij de priester de graven zegent en de nabestaande bloemen en kaarsen plaatsen op het graf.

Vijf jaar geleden maakte ik het Allerzielen voor het eerst mee nadat mijn vader was overleden en ik vond het heel bijzonder!

Na de kerkdienst gaat ieder mee naar het kerkhof, er branden bij de graven kaarsen en fakkels en er wordt 4 stemmig gezongen door een klein koortje.

Ik voel dan een heel bijzonder sfeertje van verbondenheid, van stilte en nagedachtenis.

Ik steek morgen een kaarsje aan voor mijn vader en mijn moeder, en voor mijn schoonzus, mijn schoonmoeder en mijn broer.

Geplaatst in kind zijn, onderwaardering, teleurstelling, vroegere tijden

Dat is lang geleden….

Ik zat even in mijn fotoboeken te bladeren en toen kwam ik deze oude schoolfoto tegen…

Ik was hier 5 of 6 jaar en zat nog in de kleuterklas bij juffrouw Fiet…..

De schoolklassen waren toendertijd erg groot met minimaal 35 leerlingen….

De lokalen hadden grote ijzeren ramen en een hoog plafond…

En er stond een kolenkachel in ieder klaslokaal…

Op het schoolplein moesten we na het luiden van de schoolbel in rijen gaan staan….

Als de hoofdmeester een fluitsignaal gaf gingen we heel gedisciplineerd rij voor rij keurig en rustig naar binnen…

Ik was een super verlegen meisje dat kan je op deze foto wel zien….

Ik heb niet veel leuke herinneringen uit deze periode van mijn leven….

Ik weet wel dat we in die tijd totaal niet gezien en gehoord werden in de klas…

Er werdt door de meesters en juffen altijd duidelijk onderscheid gemaakt tussen kinderen uit het arbeidersgezin en kinderen uit een ondernemersgezin…

Als ik er op terugkijk heb ik me in die tijd totaal niet kunnen ontwikkelen omdat je altijd stil moest zijn in de klas…

Je had niets in te brengen, je moest met je handen over elkaar zitten, je vinger op steken als je moest plassen…

Het gebeurde zelfs wekelijks dat de juf een van mijn klasgenootjes zo lang liet wachten totdat zij in hun broek plaste…

Deze Michaelschool staat nog steeds in mijn geboortedorp en doet nu dienst als dorpshuis…

Als ik er nu wel eens binnenstap voel ik me gelukkig beter dan toendertijd….