Geplaatst in misbruik, ongeloof, opwinding, recht spreken

Misbruik…..

In wat voor een wereld leven we toch, bijna dagelijks lezen we berichten over misbruik door geestelijken. Vaak zijn het zaken die al verjaard zijn……de slachtoffers kunnen een vergoeding voor aangedaan leed verwachten maar een rechtzaak zit er niet meer in.

Vanochtend las ik dit in krant; Een 46 jarige priester uit de Duitse stad Salzgitter heeft voor de rechter toegegeven dat hij zich 280 keer aan drie jongens heeft vergrepen. Hij heeft de jongens, die nu 9-15 jaar oud zijn, onder meer misbruikt bij hun voorbereiding op de eerste communie. Hij wordt veroordeeld tot 6,5 jaar cel.

Dan is dit een vrij jonge priester, een mens die in deze open maatschappij is opgevoed…..en wat ik nog vreselijker vind, hij heeft de keren van misbruik zelfs geteld……en dat bij 3 kinderen. Het is vreselijk, de kinderen hebben levenslang last van deze gebeurtenissen en de priester loopt over 6,5 jaar weer buiten.

 

Geplaatst in angst, dood, Doodsangst, ongeloof, ouders, rouwproces, sterfgeval, verdriet

Alweer 3 jaar geleden….

 

Ik werd vroeg in de ochtend gebeld door mijn oudste broer…..ik weet het nog precies, het was zes uur in de ochtend…..ik was net wakker en zou die dag naar mijn werk gaan……..ik schrok en dacht zal het over Ma gaan……ze was erg slecht afgelopen week…..we hielden elkaar (mijn broers en zussen) op de hoogte via de mail….na ieder gepland bezoek aan onze zieke pa en zieke ma…..zal het nu helemaal niet goed gaan…..worden we opgetrommeld….zal ma weer opgenomen zijn…..

Hallo Annemiek….ik heb geen fijn bericht op deze vroege ochtend…..mijn hart klopte wild….het zal toch niet….zal ma overleden zijn?……Ik heb geen fijn bericht Annemiek, ik bel je om te vertellen dat pa vannacht is overleden….

Het is alweer 3 jaar geleden dat ik dit vreselijke bericht kreeg….wat gaat de tijd toch snel…..het lijkt zo kort geleden…..vergeten doe ik het nooit, ik weet nog heel goed wat er op die dag van dit bericht met me gebeurde….je komt in een malle molen terecht van ongeloof en heftig verdriet, het met elkaar huilen en lachen. het regelen van een begravenis en alles wat daar om heen geregeld moet worden………daarna ging de zorg verder voor onze zieke moeder……zij miste haar man vreselijk, wat wil je na 59 jaar huwelijk……..en 8 weken later…….na 2 beenamputaties en heel veel pijn……gebeurde hetzelfde met mijn moeder……nu waren pa en ma gelukkig weer samen…….en daarna begon voor mij, en mijn 7 broers en 3 zussen het rouwproces…..

Beide sterfdagen zullen ieder jaar in mijn agenda blijven staan om  deze dagen te herdenken…..en  dat je wederom tot de conclusie komt dat je je ouders altijd zal blijven missen…..