Geplaatst in dood, ervaring, familie, gedachtte, kind zijn, licht, ouders, rouwproces, sterkte, vrede

Allerzielen…

naamloos

Morgen is het Allerzielen een gedenkdag van de Rooms Katholieke kerk, op deze dag herdenken we alle overleden gelovigen.

Er wordt tijdens de kerkdienst gebeden voor de overledenen, daarbij hoort ook een bezoek aan het kerkhof waarbij de priester de graven zegent en de nabestaande bloemen en kaarsen plaatsen op het graf.

Vijf jaar geleden maakte ik het Allerzielen voor het eerst mee nadat mijn vader was overleden en ik vond het heel bijzonder!

Na de kerkdienst gaat ieder mee naar het kerkhof, er branden bij de graven kaarsen en fakkels en er wordt 4 stemmig gezongen door een klein koortje.

Ik voel dan een heel bijzonder sfeertje van verbondenheid, van stilte en nagedachtenis.

Ik steek morgen een kaarsje aan voor mijn vader en mijn moeder, en voor mijn schoonzus, mijn schoonmoeder en mijn broer.

Geplaatst in angst, dood, ervaring, familie, gedachtte, Gezondheid en welzijn, ouders, rouwproces, ziekte

Vier jaar geleden….

Vandaag is het alweer 4 jaar geleden dat mijn moeder op 85 jarige leeftijd is overleden.
Natuurlijk is ze heel oud geworden en is ze gelukkig tot ongeveer een jaar voor haar overlijden redelijk gezond geweest.

Maar het gemis blijft, het wordt wel jaarlijks minder en dat is ook goed, maar vergeten doe je je moeder nooit!
En op de momenten zoals vandaag blijf ik er toch wel even bij stil staan, ik herdenk als ware de tijd van haar ziek zijn en haar sterfbed. Dat waren heftige tijden voor ons allemaal.

Het is niet raar dat ik deze zware tijd als eerste blijf herinneren, het heeft op mij een behoorlijke impact gehad. Ik hoop dat mijn herinnering op een gegeven moment over zal gaan in de herinnering in goede tijden met mijn moeder!

In deze tijd van het jaar had mijn moeder altijd bloeiende azalea’s in huis, dus ik plaats hier een mooie azalea op mijn blog!

20121119-201341.jpg

Geplaatst in dementie, Gezondheid en welzijn, oud worden, ouders, psyche, rouwproces, verdriet, Waarheen

Als je het allemaal niet meer zo goed weet….

Ik ben de afgelopen anderhalf jaar heel veel op bezoek geweest bij mijn schoonmoeder die samen met nog 5 bewoners verzorgd worden in een kleine huiskamer voor dementerende ouderen. Ik ken deze bewoners al een tijdje en vanavond verbaasde ik me er zo over…….wat gaan ze met zijn zessen toch ontzettend hard achteruit….het sloeg bij me in als een bom….en ik ben heel verdrietig thuisgekomen.

Op internet vond ik dit mooie gedichtje van Johan Oers

Vlinderpark Alzheimer

De gedachten van oma zijn vlinders geworden, ze fladderen rond in de tuin van haar hoofd.

Ze botsen en struikelen en kennen geen orde, zoeken naar iets wat haar ooit werdt beloofd.

Iets waar oma van droomde haar leven lang, iets van wacht maar, en straks, en steeds later.

Maar wachten werd onrust en twijfel maakt bang, vandaar soms in haar oog een vlinder van water.

Geplaatst in angst, dood, Doodsangst, ongeloof, ouders, rouwproces, sterfgeval, verdriet

Alweer 3 jaar geleden….

 

Ik werd vroeg in de ochtend gebeld door mijn oudste broer…..ik weet het nog precies, het was zes uur in de ochtend…..ik was net wakker en zou die dag naar mijn werk gaan……..ik schrok en dacht zal het over Ma gaan……ze was erg slecht afgelopen week…..we hielden elkaar (mijn broers en zussen) op de hoogte via de mail….na ieder gepland bezoek aan onze zieke pa en zieke ma…..zal het nu helemaal niet goed gaan…..worden we opgetrommeld….zal ma weer opgenomen zijn…..

Hallo Annemiek….ik heb geen fijn bericht op deze vroege ochtend…..mijn hart klopte wild….het zal toch niet….zal ma overleden zijn?……Ik heb geen fijn bericht Annemiek, ik bel je om te vertellen dat pa vannacht is overleden….

Het is alweer 3 jaar geleden dat ik dit vreselijke bericht kreeg….wat gaat de tijd toch snel…..het lijkt zo kort geleden…..vergeten doe ik het nooit, ik weet nog heel goed wat er op die dag van dit bericht met me gebeurde….je komt in een malle molen terecht van ongeloof en heftig verdriet, het met elkaar huilen en lachen. het regelen van een begravenis en alles wat daar om heen geregeld moet worden………daarna ging de zorg verder voor onze zieke moeder……zij miste haar man vreselijk, wat wil je na 59 jaar huwelijk……..en 8 weken later…….na 2 beenamputaties en heel veel pijn……gebeurde hetzelfde met mijn moeder……nu waren pa en ma gelukkig weer samen…….en daarna begon voor mij, en mijn 7 broers en 3 zussen het rouwproces…..

Beide sterfdagen zullen ieder jaar in mijn agenda blijven staan om  deze dagen te herdenken…..en  dat je wederom tot de conclusie komt dat je je ouders altijd zal blijven missen…..