Geplaatst in lente, licht, meer bewegen, Niet in balans zijn, rouwproces, sterfgeval, verdriet, ziekte

Weer terug van weggeweest….

Lente10-17

Afgelopen maanden heb ik op dit blog weinig van mezelf laten zien.

Ik had totaal geen inspiratie, ik had weinig fut en ging in de avond niet eens meer de deur uit voor een wandeling.

Ik handwerkte wat, en ik poste zo af en toe iets op facebook maar meer ook niet.

Ik ging naar mijn werk en als ik thuiskwam wist ik niet hoe snel ik de voordeur weer moest sluiten.

Dat kwam niet alleen door het bar koude winterweer maar ook door andere omstandigheden.

Door het plotselinge overlijden van mijn jongere broer, die hoorde in november dat ie ernstig ziek was, en eind januari stierf op een veel te jonge leeftijd van 54 jaar…zijn vrouw en kinderen in totale ontreddering achterlatend.

Ik leefde als het ware in een soort van coconnetje……..ik sloot mezelf af om nu na een paar weken van verdriet en bezinning weer terug bij mezelf te komen.

Nu de lente zijn intrede doet voel ik dat de energie weer terug komt in mijn lijf.

Het is in de vroege ochtend niet donker meer, dus ik krijg zin om op de fiets naar het werk te gaan, het campingseizoen nadert snel, dus op naar de fietstochten, de wandelingen en de rust die ik vind in de natuur!

En de merels fluiten er ook weer lustig op los om ons te laten weten dat toch echt de Lente is aangebroken!

 

Geplaatst in angst, dood, Doodsangst, ongeloof, ouders, rouwproces, sterfgeval, verdriet

Alweer 3 jaar geleden….

 

Ik werd vroeg in de ochtend gebeld door mijn oudste broer…..ik weet het nog precies, het was zes uur in de ochtend…..ik was net wakker en zou die dag naar mijn werk gaan……..ik schrok en dacht zal het over Ma gaan……ze was erg slecht afgelopen week…..we hielden elkaar (mijn broers en zussen) op de hoogte via de mail….na ieder gepland bezoek aan onze zieke pa en zieke ma…..zal het nu helemaal niet goed gaan…..worden we opgetrommeld….zal ma weer opgenomen zijn…..

Hallo Annemiek….ik heb geen fijn bericht op deze vroege ochtend…..mijn hart klopte wild….het zal toch niet….zal ma overleden zijn?……Ik heb geen fijn bericht Annemiek, ik bel je om te vertellen dat pa vannacht is overleden….

Het is alweer 3 jaar geleden dat ik dit vreselijke bericht kreeg….wat gaat de tijd toch snel…..het lijkt zo kort geleden…..vergeten doe ik het nooit, ik weet nog heel goed wat er op die dag van dit bericht met me gebeurde….je komt in een malle molen terecht van ongeloof en heftig verdriet, het met elkaar huilen en lachen. het regelen van een begravenis en alles wat daar om heen geregeld moet worden………daarna ging de zorg verder voor onze zieke moeder……zij miste haar man vreselijk, wat wil je na 59 jaar huwelijk……..en 8 weken later…….na 2 beenamputaties en heel veel pijn……gebeurde hetzelfde met mijn moeder……nu waren pa en ma gelukkig weer samen…….en daarna begon voor mij, en mijn 7 broers en 3 zussen het rouwproces…..

Beide sterfdagen zullen ieder jaar in mijn agenda blijven staan om  deze dagen te herdenken…..en  dat je wederom tot de conclusie komt dat je je ouders altijd zal blijven missen…..